Służba graniczna Podstawową jednostką taktyczną Korpusu Ochrony Pogranicza przeznaczoną do pełnienia służby ochronnej był batalion graniczny. Odcinek batalionu dzielił się na pododcinki kompanii, a te z kolei na pododcinki strażnic, które były „zasadniczymi jednostkami pełniącymi służbę ochronną”, w sile półplutonu. Służba ochronna pełniona była systemem zmiennym, polegającym na stałym patrolowaniu strefy nadgranicznej i tyłowej, wystawianiu posterunków alarmowych, obserwacyjnych i kontrolnych stałych, patrolowaniu i organizowaniu zasadzek w miejscach rozpoznanych jako niebezpieczne, kontrolowaniu dokumentów i zatrzymywaniu osób podejrzanych, a także utrzymywaniu ścisłej łączności między oddziałami i władzami administracyjnymi. Miejscowość, w którym stacjonowała kompania graniczna, posiadała status garnizonu Korpusu Ochrony Pogranicza.

3 kompania graniczna „Orany” w 1934 ochraniała odcinek granicy państwowej szerokości 37 kilometrów 900 metrów.

Sąsiednie kompanie graniczne: 2 kompania graniczna KOP „Rondamańce” ⇔ 4 kompania graniczna KOP „Wójtowo” – 1928 2 kompania graniczna KOP „Marcinkańce” ⇔ 4 kompania graniczna KOP „Wójtowo” – 1929, 1932 i 1934 2 kompania graniczna KOP „Marcinkańce” ⇔ 4 kompania graniczna KOP „Olkieniki” – 1938