Po odzyskaniu wolności pełnił stanowisko dowódcy kompanii w 2 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Pełnił funkcję dowódcy batalionu zapasowego 8 pułku piechoty Legionów.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 40 pułk piechoty we Lwowie. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy pułku 26 pułku piechoty we Lwowie z równoczesnym przeniesieniem z 40 pp. W 1923 był oficerem 26 pp. W 1924 został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał we Lwowie. W 1934 roku, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI”.

Sprawował mandat radnego Rady Miasta Lwowa, wybrany w wyborach samorządowych 1934 z ramienia listy nr 1 (prorządowej), był wiceprezydentem Lwowa. Był członkiem zarządu okręgu Związku Legionistów Polskich we Lwowie. Był komendantem lwowskiego Oddziału „Piątaków”, a w styczniu 1938 przewodniczył tam Zjazdowi żołnierzy b. 5. p. p.