Nabożeństwo szybko zyskało ogromną popularność. Rozpowszechniło się w całej Hiszpanii, a następnie w Europie. W Rzymie zostało wprowadzone około roku 1788 i nazwano je Tre ore di agonia lub krótko Tre ora. Papież Pius VI w r. 1789 zezwolił na jego odprawianie i udzielił odpustu zupełnego wszystkim, którzy odprawią je w Wielki PiątekDivozione alle tre ore dell’agonia di Gesu Cristo nostro redentore..., strona tytułowa., co sprawiło, że stało się jeszcze bardziej popularne.
Według jezuickiej bibliografii z roku 1894 nabożeństwo zostało przetłumaczone na język niemiecki, angielski, baskijski, francuski, włoski i polskiBibliotèque de la Compaganie de Jésus, Première partie: Bibliographie par les Pères Augustin et Aloys De Backer, Nouvelle Édition par Carlos Sommervogel, S.J. Strasbourgeois, publiée par la Province de Belgique, Bibliographie tome V: Lorini - Ostrozanski, Bruxelles, Paris 1894, s. 1023. Było niezwykle rozpowszechnione zwłaszcza w XIX w. W XIX i pierwszej połowie XX wieku było też bardzo popularne w różnych wyznaniach protestanckich w krajach anglojęzycznychThree-hours service, w: J.G. Davies (red.): A Dictionary of Liturgy and Worship. London, SCM Press 1972, s. 355 n, oraz James Monti: The week of salvation: history and traditions of Holy Week. Huntington, Our Sunday Visitor 1993, , s.