thumb|200px|Łuk koszowy thumb|200px|Brama zwieńczona łukiem koszowym Łuk koszowy – łuk sklepienny koszowy, element konstrukcyjny w kształcie łuku wsparty na obu końcach na filarach. Stosowany w architekturze jako sklepienie, do przykrywania wszelkiego typu otworów. Występuje w architekturze nowożytnej czasami w okresie baroku i rokoka.
Łuk koszowy sklepienny, składa się z co najmniej z trzech łuków kołowych o różnych promieniach, skierowanych w tym samym kierunku i stycznych do siebie. Dolne płaszczyzny ramion zakryte w głębi muru, noszą nazwę nasad, powierzchnie boczne są zwane czołami, powierzchnia górna – grzbietem, dolna podłuczem. Naroże między grzbietem a pionową ścianą nazywa się pachą. Odległość mierzona w poziomie pomiędzy punktami podparcia nazywa się rozpiętością łuku a wysokość mierzona od linii łączącej podpory do najwyższego punktu na łuku nazywa się strzałką łuku. W środkowej części łuku zabudowany jest kliniec szczytowy – zwornik.
Łuki koszowe zaliczane są do łuków obniżonych, strzałka łuku wynosi zwykle poniżej 1/2 rozpiętości otworu, który zwieńcza łuk.