Wizerunek świętej Anny nie był jedynym prezentowanym tam wizerunkiem kobiety – widniały tam również przedstawienia fundatorek, świętych niewiast, królowych, męczennic, matek i uzdrowicielek. Wiele z nich najpewniej służyło pobożności prywatnej.
Ikonografia przedstawienia Święta Anna jest malowidłem zachowanym fragmentarycznie, przedstawia głowę i fragment ramion świętej, widoczna jest również górna część prawej dłoni trzymanej przy ustach. Być może święta Anna przedstawiona była w całej postaci – stojąca lub tronująca.
Opis wizerunku świętej Według K. Michałowskiego postać ubrana jest w purpurowy maforion, czyli rodzaj płaszcza z kapturem. Fałdy kaptura maforionu oznaczono czarnymi kreskami. Kaptur jest wewnątrz jasnożółty, pokryty jasnofioletowymi fałdami. Czepiec Anny ukazano jako żółty woal między kapturem a twarzą. Twarz świętej jest podłużna, nos długi i prosty, cieniowany z prawej fioletową kreską, która schodzi od łuków brwi. Koniec nosa został zaznaczony czarną, zakrzywioną linią. Podkreślone ciemnofioletowym konturem kąciki ust świętej opadają ku dołowi. Szeroko rozwarte oczy mają duże, czarne źrenice otoczone purpurową i czarną kreską. Dolne powieki wykonano jasnofioletową farbą, górne – ciemnofioletową.