Geneza Na początku XX wieku, Siegfried Popper dostał zlecenie na budowę nowej klasy pancerników, które byłyby porównywalne lub przewyższały dwa pancerniki typu Regina Margherita, budowane w tym czasie we Włoszech. Był to pierwszy raz od zawarcia Trójprzymierza, kiedy k.u.k. Kriegsmarine w swoich planach strategicznych rozważała włoską Regia Marina jako prawdopodobnego przyszłego przeciwnika. Kluczowym warunkiem dla nowego projektu było mocniejsze uzbrojenie drugorzędne niż we włoskich pancernikach. Pancerniki typu Erzherzog Karl były ostatnimi okrętami wprowadzonymi do służby w Austro-Węgierskiej Marynarce Wojennej za czasów, gdy jej dowódcą był Admirał Hermann von Spaun.
Konstrukcja thumb|left|Rzut z lewej burty i plan pokładu pancernika typu Erzherzog Karl
Charakterystyka ogólna Pancerniki typu Erzherzog Karl miały wyporność 10640 t, przy 126,2 m długości całkowitej (124,35 m długości na linii wodnej), 21,78 m szerokości i 7,51 m zanurzenia. Załoga składała się z 37 oficerów i 703 marynarzy.