Po studiach pracował jako dziennikarz w „Sztandarze Młodych”, a od 1976 do 1996 roku jako redaktor w dwutygodniku, a potem miesięczniku „Nowe Książki”. W latach 1996–2002 był stałym współpracownikiem miesięcznika literacko-społecznego „Literatura”, gdzie publikował m.in. fragmenty swoich nie wydanych powieści, artykuły i recenzje. Jego opowiadania fantastyczne ukazywały się w „Fantastyce” i w „Nowej Fantastyce”.

W latach 1993–2006 był nauczycielem w szkołach społecznych. Brał udział w tworzeniu szkoły społecznej Stowarzyszenia Kultury i Edukacji, w której pracował aż do śmierci. Jego artykuły na temat oświaty w cyklu „Szkoła bez stopni” ukazywały się w latach 1993–1994 w warszawskim miesięczniku „Społeczeństwo otwarte”Społeczeństwo Otwarte, miesięcznik, Wyd. Fundacja „Społeczeństwo Otwarte” Warszawa 1994..

Powieść „Warszawska Atlantyda” z pogranicza political i science fiction, w której z wyobraźnią i humorem przedstawił apokaliptyczną, a zarazem groteskową wizję polskich przemian, zwróciła uwagę krytyków. Paweł Dunin-Wąsowicz, wyróżnił ją w recenzjachBeata Kęczkowska, Gazeta Wyborcza, dodatek Gazeta Stołeczna, z dn. 13.06 2011 r., wywiad z Pawłem Duninem–Wąsowiczem. i swoim leksykonie „Warszawa fantastyczna”Paweł Dunin-Wąsowicz, Warszawa fantastyczna, Wyd.