Stanisław Płonka-Fiszer (ur. 22 lipca 1886 w Poznaniu, zm. 17 maja 1969 w Skolimowie) – polski aktor i reżyser teatralny.

Życiorys Pochodził z rodziny robotniczej, z ojca Tomasza oraz Józefy z Langnerów. Po ukończeniu szkółki ludowej najął się do pracy jako subiekt u kupca, a potem zaczął się uczyć ślusarstwa. Zdradzał zdolności malarskie, ale rodzice zablokowali możliwość ich rozwijania. Z uwagi na słabe zdrowie, lekarz zalecił mu pracę na świeżym powietrzu. Zatrudnił się więc u majstra brukarskiego. Podczas prac poznał osoby z malarni teatralnej i stopniowo wszedł w poznańskie środowisko teatralneTadeusz H. Nowak, Z żałobnej karty. Stanisław Płonka-Fiszer, [w:] Kronika Miasta Poznania, nr 3/1970, s.123–125, ISSN 0137-3552.. Od 7 lutego 1914 był mężem Marii z Roszkiewiczów (1893–1989).

Zadebiutował w 1915 w teatrze zrzeszenia artystów, który od 1918 prowadził Bolesław Szczurkiewicz. Stał się członkiem jego zespołu. Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim 1918. W sezonie 1919/1920 przeniósł się do Teatru Wielkiego, a następnie przeszedł do zespołu Arnolda Szyfmana w Warszawie, w którym pracował do 1923, z krótką przerwą na występy pod kierownictwem Ludwika Hellera.