Uważane są za „kroje pogodne i wszechstronne, o prawdziwej renesansowej strukturze”.
Kroje pokrewne Poliphilus i Blado mały|270x270px|Przykładowa strona Hypnerotomachii Poliphili złożona czcionką zaprojektowaną przez Francesca Griffa Poliphilus, co można przetłumaczyć jako „wielokrotna miłość”, to imię głównego bohatera wspominanej już Hypnerotomachii Poliphili, którą Aldo Manuzio wydrukował w 1499 r., używając stworzonej przez Francesca Griffa antykwy. Stała się ona podstawą do jednego z pierwszych eksperymentów firmy Monotype w dziedzinie rekonstruowania renesansowych krojów. Choć Poliphilus został oparty na późniejszej wersji tego samego pierwowzoru co Bembo (ta sama minuskuła z nowszym kompletem wersalików), różnice w interpretacji projektu weneckiego twórcy czcionek są niebagatelne.
Podobnie jak kursywa towarzysząca antykwie Bembo, krój Blado, czyli kursywa towarzysząca Poliphilusowi, nie bazuje na żadnej z kursyw Griffa, lecz na czcionkach wywodzących się z zupełnie innego kręgu intelektualnego – stworzył go Ludovico degli Arrighi ok. 1526 r., a w druku zastosował rzymski wydawca Antonio Blado.