Zdecydowano się na budowę trzech zbiornikowców – dwóch paliwowych: Z-8 i Z-3 oraz wodnego: Z-9. Budową zajęła się Wrocławska Stocznia Rzeczna, natomiast Z-9 został dodatkowo wyposażony w Stoczni Wisła w Gdańsku.
Pierwszy okręt serii – Z-3 wodowano w 1969 roku i wcielono do służby w 1970 roku. Z-8 został wybudowany w tym samym czasie pod numerem stoczniowym B199/2, a banderę PJP podniesiono na nim 21 lipca 1970 roku. Z-9 wcielono rok później. thumb|Emblemat zbiornikowca Z-8
Dane taktyczno-techniczne Kadłub i architektura Kadłub okrętów proj. B199 został wykonany ze stali, jest przystosowany do pływania po pokruszonym lodzie i prezentuje typowy dla zbiornikowców układ z podwyższonym dziobem, niskim śródokręciem oraz nadbudówką na rufie. W dziobówce mieszczą się: pomieszczenia techniczne, gospodarcze, dziobowa siłownia pomocnicza oraz awaryjny zespół prądotwórczy. Pokład dziobówki mieści armatę ZU-23-2M Wróbel oraz urządzenia cumowniczo-kotwiczne. Na śródokręciu znajdują się zbiorniki paliwa, pompy, dwa stanowiska przeładunkowe oraz łódź ratowniczo-robocza, natomiast nad nimi biegnie pomost komunikacyjny. Przy wyporności pełnej wysokość wolnej burty na śródokręciu wynosi zaledwie 43 cm. Na rufie umieszczono jednokondygnacyjną nadbudowę z dwukondygnacyjną nadbudówką.