Dariusz Stefan Jarosz (ur. 10 marca 1959 w MielcuTomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945–2000, wyd. Arkadiusz Wingert, Kraków 2010, s. 562) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych, specjalizujący się w najnowszej historii Polski, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys W 1983 ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Pracę magisterską poświęconą Młodzieży Wszechpolskiej pisał na seminarium Szymona Rudnickiego. W 1990 obronił pracę doktorską pt. Obraz chłopa w krajowej publicystyce czasopiśmienniczej 1944–1959 (promotor: Tomasz Szarota). Habilitował się w 1999 na podstawie rozprawy Polityka władz komunistycznych w Polsce w latach 1948–1956 a chłopi. W 2003 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznychPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2003 r. nr 115-5-03 o nadaniu tytułu naukowego profesora ().. W swoich badaniach koncentruje się na historii społecznej PRL.
Pracuje w Zakładzie Badań nad Dziejami Polski po 1945 roku IH PAN. Był pracownikiem Instytutu Historii Akademii Świętokrzyskiej w Kielcach.
Wypromował siedmiu doktorów (m.in. Natalia Jarska i Hubert Wilk). W 2024 otrzymał Nagrodę im. Joachima Lelewela.