Glosa do wiersza „Jasności promieniste”, „Orientalia Lovaniensia Analecta” 2003, nr 103, s. 206-209..
Charakterystyka Głównym tematem tomu jest starość i jej świat, podróż ku śmierci i to, co po niej czeka oraz rachunek, jaki czyni człowiek rozmyślając o swoim życiu. Poeta jeszcze raz przywołuje dręczące go kwestie: obecność zła w świecie stworzonym przez Boga (Unde malum?), niemoralność sztuki, okrucieństwo prawdy, ale także rozpamiętywanie przeszłości (Do leszczyny, Zapomnij), zachwyt urodą świata, przygoda zmysłów, jaką jest długie życie (Uczciwe opisanie samego siebie nad szklanką whisky na lotnisku, dajmy na to w Minneapolis, Voyeur, Na moje 88 urodziny).
Miłosz rozmawia ze swoimi współczesnymi – żywymi i umarłymi. Zjawiają się tu postaci z kroniki rodzinnej (np. dziadek Zygmunt Kunat), przyjaciele, kobiety, które kochał (Jeanne Hersch). Przywołani zostają poeci polscy: Jarosław Iwaszkiewicz, Aleksander Wat, Zbigniew Herbert, Tadeusz Różewicz i Jan Paweł II i amerykańscy: Philip Larkin, Robert Lowell, Allen Ginsberg. Autor opisuje obrazy Gustava Klimta, Salvatora Rosy, Edwarda Hoppera i pastele Edgara Degasa. Przede wszystkim jednak rozmawia sam ze sobą, tonem monologu, spowiedzi, modlitwyM. Zalewski, Zamiast, Kraków 2005, s. 169-170..