W 1428 roku papież Marcin V zatwierdził pierwszą regułę jezuatów. W 1499 roku papież Aleksander VI nadał im nazwę Jezuaci św. Hieronima (w skrócie hieronimici), ponieważ osiedlili się przy kościele św. Hieronima w Sienie. W roku 1532 papież Klemens VII bullą Sacra religionis sinceritas nadał im przywileje augustianów, a Pius V zrównał ich w przywilejach z zakonami żebrzącymi, dzięki czemu stali się formalnie zgromadzeniem zakonnym. Trwałym wkładem jezuatów do duchowości chrześcijańskiej było częste, publiczne powtarzanie Imienia Jezus. W 1589 roku praktykę tę zatwierdził papież Sykstus V bullą Reddituri, udzielając odpustów tym wszystkim, którzy będą pozdrawiać się uwielbiając imię Jezusa. Postępujący, wbrew pierwotnym założeniom, proces klerykalizacji zakonu, sprawił, że mnisi zaniedbali własny charyzmat, dopuszczając się także różnych nadużyć co do święceń kapłańskich.