W latach 1851–1866 sierociniec prowadziło Zgromadzenie Ojców Somaskich, a od 1867 roku Congregazione di Carità, która w 1923 roku wystawiła go na sprzedaż. 4 sierpnia tego samego roku nabył go Alojzy Orione z zamiarem kontynuowania dotychczasowej działalności. Kościół Santa Maria della Visitazione był odnawiany w 1884 roku oraz w latach 1947–1948. Obecnie jest kaplicą Instytutu im. Ojca Orione (Centro Culturale Don Orione Artigianelli). W 1970 roku rozpoczęto w nim remont cennego kasetonowego stropu, który zakończono w połowie lat 90..
Architektura Wygląd zewnętrzny Fasada jest przypuszczalnie dziełem Lombardiego z dodatkami Codussiego. Wpływ tego ostatniego jest widoczny zwłaszcza w portalu. Fasadę wieńczą posągi Najświętszego Zbawiciela i dwóch świętych, wykonane w tym samym czasie, co ona. Po prawej stronie widnieje tzw. paszcza lwa (bocca di leone), do której można było wrzucać anonimowe skargi.
Wnętrze Wnętrze, zaprojektowane przez Francesco da Mandello jest jednonawowe ze ślepą kopułą nad prezbiterium. Płaski strop pokrywa 58 kasetonów z portretami świętych i proroków, których autorstwo przypisywane jest Pietro Paolo Agabitiemu. Flankujące wejście korynckie kolumny pochodzą z rozebranego oratorium kaplicy apsydzie znajduje się para bocznych ołtarzy.
Przypisy
Bibliografia
Maria della Visitazione Wenecja Kategoria:Architektura renesansu w Wenecji