Wydarzenia te zbiegły się z powstaniem najsłynniejszej szkoły średniowiecznej jurysprudencji szkoły glosatorów bolońskich prowadzących badania nad Instytucjami i dokonujących kwerend w dokumentach prawniczych na zlecenie papieża. Bolońscy profesorowie stworzyli wówczas tzw. ars notarii – sztukę spisywania aktów. Efektem ich działań były podręczniki i formularze dla notariuszy. W Polsce formuły dyplomatyczne pojawiły się wraz z przyjęciem chrześcijaństwa. Pierwszą korespondencję pisaną zachowaną do naszych czasów w postaci dokumentu „Dagome iudex” prowadził Mieszko I z papieżem. Znane nam są również listy Bolesława Chrobrego do zwierzchnika świata chrześcijańskiego, w których skarży się polski władca na zachowanie cesarza. Wiemy wreszcie, że Bolesław Krzywousty w 1124 r. podyktował warunki pokoju Szczecinianom na piśmie. Ten sam Krzywousty, a także Bolesław IV pozostawili po sobie pisemne testamenty. Od tego mniej więcej okresu, aż do końca istnienia I Rzeczypospolitej formuły dyplomatyczne towarzyszyły wytwarzaniu dokumentacji w kancelarii królewskiej, kościelnej oraz dokumentach prawa prywatnego wydawanych przez instytucje.