Wieś leżała w województwie nowogródzkim (1921–1922), w Ziemi Wileńskiej (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926)., w powiecie dziśnieńskim, w gminie Prozoroki, od 1929 roku w gminie Plisa.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 132 osoby, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego. Jednocześnie 131 mieszkańców zadeklarowało polską a 1 litewską przynależność narodową. Było tu 17 budynków mieszkalnych. W 1931 w 28 domach zamieszkiwało 176 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Bobrowszczyźnie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Głębokiem i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Prozorokach.
Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś znalazła się w granicach BSRR. W latach 1941–1944 była pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w BSRR. Od 1991 roku w Republice Białorusi.
Parafia rzymskokatolicka Wieś jest siedzibą parafii św. Antoniego z Padwy, w dekanacie głębockim diecezji witebskiej.
Zabytki kościół św. Jana Ewangelisty i św.