02/26, a ponadto w latach dwudziestych ponad 100 z nich wymieniono z Rumunami na armaty francuskie.

Jednak z powodu zapasów amunicji kal. 76,2 mm części z armat nie przekalibrowywano – w sierpniu 1939 roku pozostało ich 89. Armaty te występowały powszechnie pod gwarową nazwą „armata prawosławna”. W 1939 utworzono z nich 22 dwudziałowe plutony artylerii pozycyjnej, które następnie wzięły udział w walkach: nr 11: Armia „Modlin” – Różan nr 12: Armia „Modlin” – Pułtusk nr 13 i 14: Armia „Modlin” – twierdza Modlin nr 15 i 16: SGO „Narew” – Wizna nr 31–35: Obszar Warowny „Grodno” nr 36–38: SGO „Narew” – Osowiec nr 51 i 52: Armia „Karpaty” – pododcinek „Nowy Sącz” nr 53 i 54: Armia „Kraków” – 21 Dywizja Piechoty Górskiej nr 55 i 56: Armia „Kraków” – pododcinek „Sucha” nr 57 i 58: Armia „Kraków” – Obszar Warowny „Śląsk” (batalion forteczny „Mikołów”) nr 111: Lądowa Obrona Wybrzeża (pierwotnie trzydziałowy)

Jedna armata, pierwotnie należąca do 111. plutonu, stanowiła uzbrojenie Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Ponadto w czasie działań wojennych utworzono niewielką liczbę improwizowanych pododdziałów artylerii wyposażonych w armaty tego typu.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Rosyjska broń artyleryjska I wojny światowej Kategoria:Uzbrojenie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Rosyjskie holowane armaty polowe Kategoria:Radzieckie holowane armaty polowe