Wojna spustoszyła pogranicze, a ostatecznie w konflikt włączyły się wojska cesarza Chin z dynastii Qing. Możliwe także, że w tym czasie w stolicy nasilił się konflikt między wyznawcami tradycji Ningma a wspieraną przez wielu lokalnych możnych tradycją Sakja, choć nie jest jasne na ile był to zaogniony konflikt i raczej mało prawdopodobne, by przybrał rozmiary rebelii, o jakiej piszą dawniejsi autorzy.
W 1797 Gece Mahapandita wydał drukiem kolejną część Zebranych Tantr Ningma, w których przyrównywał królową do żeńskiej inkarnacji Buddy Tara oraz Padmasambhawy, a także pisał o niej używając tytułu „królowa [wszystkich] ludzi”, co może oznaczać, że traktowana była jako samodzielna monarchini, a nie regentka w imieniu syna.
Zgodnie z publikacjami Li An-Che i Kolmaša rządy Cełang Lhamo miały skończyć się w 1798 inwestyturą jej syna, jednak z dostępnej współcześnie dokumentacji wynika, że trwały dużo dłużej. W Królewskich genealogiach Cełang Dordże Rindzin przyznaje, że insygnia od cesarza Chin otrzymał w 1806, a rządy polityczne i religijne rozpoczął w 1808.