Po nadejściu frontu wschodniego w budynku mieszkali żołnierze Armii Czerwonej.
W okresie PRL budynek stanowił internat dla uczniów I Liceum Ogólnokształcącego im. Komisji Edukacji Narodowej w Sanoku, będącego tradycyjnym kontynuatorem sanockiego gimnazjum. Od 1972 dyrektorem placówki zwanej internatem był Edward Gliwa. Na miejscu powstała Izba Pamięci Narodowej, sala klubowa, świetlica. W 1977 podjęto kolejny po wojnie remont obiektu, trwający do 1983. Od 1983 dyrektorem internatu był Marian Bazylak. Od tego czasu w budynku zakwaterowano uczennice Liceum Medycznego. Od 1987 do 1999 kierowniczką internatu była Maria Pełechowicz. W 2000 została ona wybrana dyrektorem bursy, od 1 stycznia 2001 stanowiącej samodzielny podmiot podległy Starostwu Powiatowemu. Także w 2000 ukończono remontu w budynku. W 2001 pewna liczba pomieszczeń bursy została przewidziana jako miejsca zamieszkania dla studentów utworzonej tuż obok Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej.
Decyzją z 2017 budynek został siedzibą Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Sanoku, która wraz z Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie podjęła działalność w budynku w grudniu 2017.
Sanocki poeta Janusz Szuber wspomniał o bursie w wierszu pt. „O losie prawdziwego człowieka”, opublikowanym w tomikach poezji pt. Pan Dymiącego Zwierciadła z 1996.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Oświata w Sanoku