Właściwości Wodorek berylu otrzymywany jest w postaci bezpostaciowego białego ciała stałego o strukturze polimerycznej. Krystaliczny został otrzymany w roku 1978 w wyniku działania wysokiego ciśnienia i temperatury na produkt amorficzny zawierający domieszkę 0,5-2,5 % mol litu.
Związek rozkłada się na pierwiastki w zakresie temperatury 205–250 °C. Nie rozpuszcza się w rozpuszczalnikach, które go nie rozkładają, reaguje powoli z wodą tworząc wodorotlenek berylu, natomiast z kwasami mineralnymi reaguje energicznie z wytworzeniem odpowiednich soli.
W reakcji z trimetyloaminą, , tworzy dimeryczny addukt zawierający mostki wodorowe, natomiast w reakcji z dimetyloaminą, , powstaje trimeryczna pochodna metylowa diamidku berylu, , oraz wodór. W reakcji z wodorkiem litu, LiH, w którym anion wodorkowy pełni rolę zasady Lewisa, powstają kolejno oraz .
Dihydrydoberyl thumb|left|150px|Budowa cząsteczki gazowego . Dihydrydoberyl jest nazwą niespolimeryzowanych cząsteczek , które występują w postaci gazu utrzymywanego w znacznym rozcieńczeniu. Gazowy nie może występować z postaci nierozcieńczonej, gdyż próba zatężania prowadzi do jego spontanicznej autopolimeryzacji do oligomerów.