O wpływie różnych czynników na występowanie i populację strzygonii choinówki (Pannolis flammea Schiff. et Den.), rok później rozpoczął przewód habilitacyjny i otrzymał stopień docenta.

Po wybuchu II wojny światowej wraz z Naczelną Dyrekcją Lasów Państwowych był ewakuowany do Pińska, skąd przez Lwów i Przemyśl powrócił do Warszawy. Od maja do września 1940 pracował jako stróż leśny w nadleśnictwie Wielgie k. Łochowa. W październiku 1940 rozpoczął pracę w Głównym Oddziale Leśnym Generalnego Gubernatorstwa, jako specjalista w dziedzinie ochrony lasu, na stanowisku tym pozostał do stycznia 1945.

Po zakończeniu działań wojennych, w 1945 powrócił do Warszawy i stanął na czele Zakładu Ochrony Lasu w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Warszawie, w latach 1956–1974 był też przewodniczącym Rady Naukowej IBL. W 1946 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego Ochrony Lasu i Entomologii na Wydziale Leśnym SGGW w Warszawie. W latach 1947–1948 i 1956–1957 był dziekanem, a od 1951 do 1953 prodziekanem Wydziału Leśnego SGGW, w latach 1946–1950 kierował Katedrą Ochrony Lasu i Owadoznawstwa Leśnego, a następnie w latach 1950–1966 Katedrą Ochrony Lasu. Równocześnie, w latach 1958–1962 kierował Pracownią Ochrony Lasu w Zakładzie Badań Leśnych PAN.