Amy Marcy Beach, de domo Cheney (ur. 5 września 1867 w Henniker, New Hampshire, zm. 27 grudnia 1944 w Nowym Jorku) – amerykańska kompozytorka i pianistka.
Za życia uważana za najistotniejszą kompozytorkę Stanów Zjednoczonych. Była pierwszą Amerykanką, która osiągnęła sukces jako twórczyni wielkich form muzycznych.
Życiorys Była córką Charlesa Abbotta Cheneya, fabrykanta papierniczego i importera oraz Clary Imogene Marcy Cheney, utalentowanej nieprofesjonalnej śpiewaczki i pianistki. Miała bardzo wcześnie objawić swoje talenty muzyczne. Mając rok, była w stanie czysto zaśpiewać w jednym kluczu czterdzieści melodii oraz improwizować kontrapunkt do melodii śpiewanych przez matkę. W wieku trzech lat samodzielnie nauczyła się czytać. Jako czterolatka komponowała utwory fortepianowe w myślach i potrafiła je później spisać, umiała wówczas także grać ze słuchu, włączając w to skomplikowane utwory czterogłosowe. Około 1871 rodzina przeniosła się do Chelsea w stanie Massachusetts. Kiedy Amy miała sześć lat, rozpoczęła naukę gry na fortepianie pod opieką swojej matki, a już rok później dawała publiczne recitale, prezentując utwory Händla, Beethovena oraz Chopina, jak i własne.