Charakteryzujące się linearnym ujęciem i hieratyczną formą zastygłych w bezruchu postaci, malowidło to może zawierać treści polityczno-religijne, podkreślające niezależność Kościoła od świeckiej władzy cesarskiejStworzone przez miejscowych Greków, byłoby skierowane przeciw roszczeniom dworu konstantynopolitańskiego, wskazując na podległość Kościoła jedynie suwerenowi niebiańskiemu (H. Stern: Sztuka bizantyńska, dz. cyt., s. 102)..
Bliskie temu hieratycznemu stylowi jest wykonanie fryzu świętych skupionych wokół Chrystusa na majestacie (z nawy północnej). Kontrastują z tym freski pochodzące z drugiej ćwierci lub z połowy VII w., np. Zwiastowanie, Matka Machabeuszy, Święci Demetriusz i Barbara, utrzymane w stylu wyraźnie czerpiącym z tradycji hellenistycznej. Jego wyraziste cechy: umieszczone w otwartej przestrzeni ciała – plastycznie oddane swobodnym modelunkiem światłocieniowym i kolorystyką o znacznej skali odcieni, jak również owalne twarze o regularnych rysach, pozbawione przesadnie uduchowionego wyrazu, pozwalają je przypisywać artystom z ośrodków bliskowschodnich (Antiochia, Aleksandria)Być może uciekinierom przed najazdami arabskimi (H. Stern: Sztuka bizantyńska, dz. cyt., s. 102). Uderza odmienność tej stylistyki od współczesnych jej mozaik w kościele św.