Intercisę, stanowiącą ważne ogniwo w łańcuchu naddunajskich fortyfikacji Rzymian (limes Sarmatiae), odwiedzał cesarz Hadrian (124 r.), Septymiusz Sewer z synami (202), prawdopodobnie też Karakalla (214). Stacjonowały tam oddziały wojsk pomocniczych (auxilia), głównie jazdy pochodzącej z różnych stron imperium. Pod koniec lat dwudziestych IV stulecia dokonano kolejnej przebudowy i unowocześnienia fortecy, będącej nadal istotnym punktem strategicznym podczas najazdów wojowniczych Jazygów i innych plemion sarmackich oraz germańskich (Markomanów, Kwadów) w III i IV wieku. Utrzymując się jako rzymska placówka wojskowa jeszcze w początkowym okresie wędrówek ludów, opuszczona została dopiero wraz z ostateczną ewakuacją Rzymian z Panonii w 433 r.
W X wieku miejscowość poświęcona św. Pantaleonowi otrzymała nazwę Pentele (później znana jako Duna-Pentele)W nowszej wersji nazwy – Dunapentele; w latach 1951-61 czasowo przemianowana na Sztálinváros.. Uległa ona stopniowemu zniszczeniu i całkowitemu wyludnieniu podczas tureckich najazdów i okupacji osmańskiej w XVI-XVII wieku.