Piotr Jefimowicz Siniagowski (ros. Пётр Ефи́мович Синяго́вский; ur. we wsi Petriwka w obwodzie połtawskim, zm. 1 lutego 1996) – radziecki górnik, przodownik pracy, Bohater Pracy Socjalistycznej (1948).
Życiorys Urodzony w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. Skończył szkołę podstawową, od 1925 pracował w kopalni w mieście Irmino, gdzie został majstrem górniczym. Był wśród 40 górników, którzy chcieli rywalizować z Aleksiejem Stachanowem po ustanowieniu przez niego rekordu wydobycia węgla – 20 lipca 1936 za sześciotysięczną zmianę wyrąbał 184 tony węgla, wypełniając w ten sposób 1675% normy (Stachanow 31 sierpnia 1935 wyrąbał 104 tony). W 1937 podczas wielkiej czystki został aresztowany przez NKWD pod absurdalnym zarzutem próby dokonania zamachu na Łazara Kaganowicza; został uwolniony po stawiennictwie brata żony, który był majorem NKWD. W 1939 został członkiem WKP(b). Po ataku Niemiec na ZSRR odmówił ewakuacji na wschód, w sierpniu 1941 został żołnierzem Armii Czerwonej, brał udział w wojnie z Niemcami, w 1943 był dowódcą plutonu 114 samodzielnej kompanii łączności 395 Dywizji Piechoty w stopniu młodszego porucznika, a w 1945 dowódcą plutonu 856 Samodzielnego Batalionu Łączności 395 Dywizji Piechoty 1 Frontu Ukraińskiego w stopniu porucznika, po wojnie zdemobilizowany, wrócił do pracy w kopalni.