4 kwietnia 1945 roku zakład przejęła polska administracja. Sowieckie władze wojskowe wpisały zakład na listę 30 obiektów gospodarczych w Bydgoszczy planowanych do objęcia akcją wywozu urządzeń do ZSRSPolityka władz radzieckich wobec przemysłu bydgoskiego w latach 1945–1946, [w:] Historia Bydgoszczy. Tom III. Część pierwsza 1945-1956. Praca zbiorowa. Bydgoskie Towarzystwo Naukowe Bydgoszcz 2015. , s. 103–126.. Wywózek udało się uniknąć po interwencji polskich władz u przedstawiciel Misji Ekonomicznej ZSRS w Warszawie w maju 1945. Stracono jedynie dwie nowoczesne tokarnie i dziesięć silników.
Równolegle z produkcją wyrobów gumowych do 1946 utrzymywano wydział metalowy. W 1946 r. fabrykę znacjonalizowano, a w 1947 zmieniono nazwę na „Wytwórnia nr 10 Kauczuk”. Na początku 1948 zatrudnienie w przedsiębiorstwie wynosiło 483 osób, a w 1954 roku – 745 osób, w tym 310 kobietŻycie gospodarcze miasta 1945-1955, [w:] Historia Bydgoszczy. Tom III. Część pierwsza 1945-1956. Praca zbiorowa. Bydgoskie Towarzystwo Naukowe Bydgoszcz 2015. , s. 199–243.. W 1950 przedsiębiorstwo otrzymało nazwę: Bydgoskie Zakłady Przemysłu Gumowego „Kauczuk”, a zatrudnienie zwiększyło się do 2500 osób w 1970 (największe zatrudnienie sięgało 2800-3000 osób)Dzieci bydgoskiego Stomilu. Pracownicy o zakładzie-matce..