Odpowiadała za doskonalenie nauczycieli nauczania początkowego i wychowania przedszkolnego w skali kraju, w tym także za ich przygotowanie do reformy edukacji z końca lat 70. XX w. Z IKN (Instytutu Kształcenia Nauczycieli) w 1987 roku przeszła na emeryturę.
Jej zainteresowania naukowe dotyczyły dwóch dziedzin: metodyki nauczania początkowego oraz systemu kształcenia, dokształcania i doskonalenia nauczycieli nauczania początkowego. W zakresie edukacji wczesnoszkolnej pracowała badawczo nad problematyką kształtowania postaw oraz wybranymi zagadnieniami metodycznymi nauczania w klasach I-III języka polskiego i środowiska społeczno-przyrodniczego.
Była wieloletnim członkiem Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. Została odznaczona złotą odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
W wyniku wieloletnich badań opracowała wspólnie z mężem Ryszardem Radwiłowiczem propozycję metodyczną, którą nazwano podejściem strukturalno-zadaniowym do procesu dydaktycznego w klasach początkowych. Koncepcję tę zweryfikowała wielokrotnie we współpracy badawczo-dydaktycznej z uczestnikami kierowanych przez siebie seminariów dyplomowych, a potem magisterskich w latach 1970-1996.