Głównym elementem systemu SO 141 był „supervisor”. Program ten zarządzał obsługą urządzeń wejścia-wyjścia oraz realizował podział czasu między poszczególne programy, jednocześnie załadowane do pamięci operacyjnej (przy czym najczęściej spotykane systemy generowane były albo dla pojedynczych programów przy mniejszych zestawach, albo dla maksymalnie dwóch równocześnie uruchomionych programów). Programy składające się na system napisane zostały w języku PJES, i zapisane zarówno w postaci źródłowej, za pomocą języka SMAD, jak i po translacji w postaci binarnej na taśmach magnetycznych. Sam system wygenerowany dla danej konfiguracji, w postaci binarnej, gotowy do użycia, zapisany był i ładowny do komputera z taśmy magnetycznej, przy czym główna część, tzw. „rezydent” ładowany był do pamięci operacyjnej, a pozostała część na bęben magnetyczny, skąd poszczególne podprogramy wczytywane były do pamięci jedynie w razie potrzeby. Ten system był rozwijany zachowując wcześniejsze cechy użytkowe. Kolejne wersje rozwojowe oznaczane były kolejnymi kodami trzech cyfr.