Przebieg obrzędu Kukierzy, idąc w pochodzie prowadzonym przez przodownika-lidera (Kukier), wykonują zsynchronizowane ruchy, wprawiając indywidualnie nastrojone dzwonki w kołysanie, a tym samym – wytwarzając permanentny, rytmiczny hałas i dudnienie. Mali chłopcy terminują wcześniej latami noszenie tych pasów oraz prawidłową obsługę dzwonków i obrzęd ten ma dla nich do dziś charakter inicjacyjny. W niektórych wsiach kukierzy przemieszczają się na drewnianych koniach. Głównym punktem wydarzenia jest pantomima odgrywana w centrum wsi, odnosząca się do wierzeń agrarnych i kultu płodności: postacie z grupy („panna młoda”, „pan młody”, „rolnik”) orzą ziemię niesionymi pługami, a następnie widzowie oglądają symulowany „poród”. Powszechne są też sceny „śmierci” kukiera i jego „zmartwychwstania” za sprawą działań „panny młodej” lub "baby" / „starej kobiety”. Poza tym przebierańcy idąc przez wieś zaczepiają mijanych mieszkańców, robią żarty, obijają sąsiadów drewnianymi laskami itp.