Ostatnią bitwą wojny Etiopczyków z muzułmanami było starcie pomiędzy siostrzeńcem i następcą imama Grania, Nur ibn Mudżahidem, nacierającym na Fetegar, a wojskami etiopskimi 23 marca 1559 roku. W tej bitwie poległ cesarz Klaudiusz. Po wygranej Nur odciął mu głowę i zawiózł ją do sułtanatu, gdzie stała na słupie u wrót miasta Harer. Pod wpływem zabobonnego ludu, obwiniającego głowę cesarza za klęskę suszy, Nur odesłał czaszkę z powrotem do Etiopii. Po śmierci Klaudiusza rządy przejął jego młodszy brat, Minas.
Działalność w dziedzinie kultury Klaudiusz był wykształcony i popierał rozwój literatury i sztuki. Wobec religijnych kontrowersji związanych z przybyciem jezuitów, napisał w latach 1555–1558 utwór znany jako Wyznanie Klaudiusza, gdzie bronił Kościół etiopski przed zarzutami kierowanymi przez Europejczyków i uzasadniał słuszność etiopskiej tradycji i dogmatów. W czasach Klaudiusza powstało wiele dzieł religijnych, których autorzy ustosunkowywali się zarówno do katolicyzmu, jak i wiary muzułmańskiej. Tłumaczono też dzieła chrześcijańskie z języka arabskiego. Jednym z nich były traktaty teologiczne przetłumaczone przez Meebaa Tsyjona na temat natur Chrystusa i całej Trójcy Świętej, zatytułowany Hajmanote abbau, czyli "Wiara ojców".