Klaudiusz (gyyz. ገላውዴዎስ, Gelaudjeuos, lub Galudieuos, imię tronowe; Atsnaf Seged, gyyz. አጽናፍ ሰገድ, co znaczy ten któremu kłania się horyzont, lub najdalsze regiony podporządkowują się [jemu]) (ur. 1521 lub 1522, zm. 23 marca 1559 r.) – cesarz Etiopii w latach 1540–1559. Pochodził z dynastii salomońskiej.
Początki panowania Klaudiusz objął tron po śmierci swojego ojca, cesarza Lybne Dyngyla, zmarłego drugiego października 1540 roku w bitwie przeciwko afarskim muzułmanom z sułtanatu Adal, w pobliżu Debre Dammo. W wojnie z Adalem dowodzonym przez Ahmada ibn Ibrihima al-Ghaziego, zwanego przez etiopskich kronikarzy imamem Graniem, Etiopia ponosiła druzgocące klęski aż do czasu, gdy rządy objął Klaudiusz. Nowy władca posiadał większy autorytet wśród poddanych, niż swój ojciec. Siódmego grudnia 1540 nowy cesarz odniósł zwycięstwo z wezyrem Asem, który poległ w bitwie. Przy poparciu plemienia Agau, Klaudiusz odzyskał Serauje, Tembien, oraz Szyrie. Dwudziestego czwartego kwietnia 1541 cesarz walczył w prowincji Tigraj z geradem Umarem, ale nie uzyskał tam większych sukcesów. Następnie w prowincji Semien podzielił swoje oddziały na dwie części. Pierwsza z nich pozostała na północy pod dowództwem matki Klaudiusza, Seble Uengiel, natomiast z drugą on sam wyruszył do Szeua.