Po wybuchu I wojny światowej i przystąpieniu do niej Bułgarii został 7 września 1915 roku szefem Wydziału Operacyjnego Sztabu Armii Czynnej i równocześnie zastępcą szefa tego sztabu. W dniu 1 września 1916 roku został szefem Sztabu Armii Czynnej, tj. sztabu któremu podlegały wszystkie siły biorące udział w działaniach bojowych na froncie. Funkcję tę pełnił do 30 grudnia 1917 roku, kiedy został dowódcą 2 Armii, funkcję tę pełnił do 10 października 1918 roku. W tym czasie był członkiem delegacji, która w dniu 29 września 1918 roku podpisała rozejm w Salonikach.
Po podpisaniu rozejmu został 10 października 1918 ponownie szefem Sztabu Armii Czynnej i pełnił tę funkcję do 27 października 1919 roku, kiedy ostatecznie sztab ten zlikwidowano. Został też wtedy przeniesiony do rezerwy.
Po przejściu do rezerwy podjął działalność polityczną, w Związku Oficerów Rezerwy (był jego przewodniczącym w latach 1921 – 1923) oraz był członkiem Porozumienia Narodowego, ugrupowania opozycyjnego wobec rządzącego w tym czasie Bułgarskiego Ludowego Związku Chłopskiego.
Zmarł w Sofii w wieku 54 lat.