Powstanie Tainów – konflikt zbrojny w latach 1511–1513, wywołany przez miejscowe plemiona Tainów na wyspie San Juan Bautista przeciwko dominacji i uciskowi ze strony Kastylijskich konkwistadorów.
Przyczyny Tainowie zetknęli się z Europejczykami już w 1493 r., podczas drugiej wyprawy Krzysztofa Kolumba na Zachód. Do roku 1508 relacje pomiędzy nimi układały się jednak pokojowo. Indianie wzięli bowiem białych ludzi za zapowiadanych bogów, mających właśnie wówczas przybyć. Dopiero przypłynięcie konkwistadora Juana Ponce de Leóna, ogarniętego żądzą zdobycia złota, spowodowało konflikt. Do świeżo otwieranych kopalń de León zaczął wysyłać lokalnych Indian i pierwszych niewolników z Afryki. Sytuację pogarszały coraz częstsze gwałty na indiańskich kobietach, które popełniały samobójstwa nie chcąc rodzić dzieci najeźdźców. Gdy w 1510 zmarł ówczesny "wielki kacyk" Agüeybaná, sytuacja stała się krytyczna, gdyż jego siostrzeniec i następca Agüeybaná II, postanowił podać w wątpliwość boskość Kastylijczyków.