W grudniu 1917 roku został wyznaczony dowódcą 3 Armii, która walczyła przeciwko wojskom rumuńskim.
W lipcu 1918 roku został dowódcą Grupy wojsk bułgarskich walczących na terenie Macedonii i jednocześnie zastępcą głównodowodzącego armią bułgarską. W związku z chorobą głównodowodzącego gen. Żekowa od 8 września 1918 był faktycznym głównodowodzącym armią bułgarską. Pełnił tę funkcję do czasu podpisania rozejmu w Salonikach 29 sierpnia 1918 roku.
Po podpisaniu rozejmu w Salonikach został generalnym adiutantem cara Borysa III, ale już w 1919 roku został zwolniony do rezerwy.
Po przejściu do rezerwy mieszkał w Sofii, udało mu się przeżyć zamach bombowy w cerkwi „Sweta Nedelja” w 1923 roku. Zmarł w dniu 16 listopada 1934 roku.
Awanse podporucznik (Подпоручик) (10.05.1879) porucznik (Поручик) ( .11.1879) kapitan (Капитан) (30.08.1885) major (Майор) (13.08.1887) podpułkownik (Подполковник) (01.01.1892) pułkownik (Полковник) (01.01.1897) generał major (Генерал-майор) (01.01.1910) generał porucznik (Генерал-лейтенант) (08.02.1915) generał piechoty (Генерал от пехотата) (17.08.1917)