Aleksandr Aleksandrowicz Łuczinski (ros. Алекса́ндр Алекса́ндрович Лучи́нский, ur. w Kijowie, zm. 25 grudnia 1990 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał armii, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Z pochodzenia Rosjanin. Skończył szkołę realną, pracował w magazynach w Saratowie.
W 1919 wstąpił do Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej w Rosji jako dowódca plutonu i szwadronu.
Po wojnie był komendantem szkoły pułkowej i szefem sztabu pułku, 1927 skończył szkołę wojskową, a 1930 kursy doskonalenia kadry dowódczej, 1936 został dowódcą pułku w Środkowoazjatyckim Okręgu Wojskowym. W latach 1937–1938 brał udział w wojnie chińsko-japońskiej, 1940 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego i został szefem sztabu dywizji, a w kwietniu 1941 dowódcą dywizji. Od listopada 1942 na czele dywizji walczył w stopniu pułkownika na Froncie Zakaukaskim i Froncie Północno-Kaukaskim, brał udział w obronie Kaukazu, operacji północnokaukaskiej i krasnodarskiej, 31 marca 1943 awansowany na generała majora, 25 kwietnia 1943 został dowódcą 3 Korpusu (do 10 marca 1944), od 1943 należał do WKP(b). Uczestnik operacji noworosyjsko-tamańskiej, od 26 marca do 28 kwietnia 1944 dowódca 83 Dywizji, uczestnik operacji krymskiej i walk na Półwyspie Kerczeńskim i walk o Jałtę i Sewastopol.