стыковочный отсек), został ostatecznie wykorzystany przy budowie modułu Pirs Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
Kiedy uruchomiono program Shuttle-Mir, okazało się, że aby zapewnić amerykańskim wahadłowcom wystarczającą przestrzeń do cumowania, trzeba za każdym razem dokonywać relokacji modułu Kristałł na węzeł osiowy. Czynność ta była czasochłonna. Istniało także niebezpieczeństwo awarii ramienia Lappa, którego uszkodzenie uniemożliwiłoby kolejne cumowania orbiterów amerykańskich i sparaliżowało loty w ramach programu. Wydłużenie modułu Kristałł zapewniłoby konieczną bezpieczną przestrzeń zbliżenia, dlatego zdecydowano się wykorzystać zarzucony projekt modułu dokującego dla Buranów.
Rozmowy między stroną amerykańską i rosyjską w tej sprawie podjęto w maju 1993 roku, zakończono natomiast 1 listopada. Projekt przygotowano w grudniu tego samego roku. Moduł składał się z elementów dwóch przepołowionych przedziałów orbitalnych statku typu Sojuz-TM, konkretnie wersji wykorzystanej w locie Sojuz TM-16, wyposażonej w węzły typu APAS, połączonych cylindrem o identycznej średnicy. Na module zamontowano także pojemniki zawierające nowe panele ogniw fotowoltaicznych. Wyposażono go także we własne systemy kontroli temperatury, transmisji tv oraz telemetrii.