Historia mały|Świeżo ułożona warstwa asfaltu lanego gr. 5 cm, Uljanowsk, Rosja Asfalt lany jest jednym z najstarszych rodzajów mieszanek mineralno-asfaltowych używanych w budownictwie drogowym. Wynaleziony został w pierwszej połowie XIX wieku w Niemczech. Wynalazcami byli Hennig i Egerstorf, pracownicy firmy eksploatującej złoże asfaltu naturalnego w Ahlem koło Hanoweru. Materiał produkowano w stojących kotłach, na miejscu budowy, w których w podwyższonej temperaturze topiono brykiety („bochenki”) mastyksu asfaltowego, uzyskanego z asfaltu naturalnego wydobywanego ze złoża. Dodawano około 60% grubego piasku lub żwiru i mieszano ręcznie w temperaturze 150–180 °C. Uzyskaną mieszankę rozkładano ręcznie. W krótkim czasie asfalt lany upowszechnił się w całych Niemczech. Wiele nawierzchni zostało wykonanych tą metodą w Berlinie. Następnie technologia ta zaczęła być stosowana w innych miejscach: w Paryżu, Wiedniu, Budapeszcie. W Anglii materiał nazywany był w przeszłości gritted asphalt lub mastic asphalt, obecnie stosuje się tę drugą nazwę.