Pierwotnie osiedla zająć miały około 30 hektarów i przeznaczone były na 12.000 mieszkańcówTadeusz Świtała, Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa „H.Cegielski” 1958–1983, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/1983, s.15-58, ISSN 0137-3552.
Założenie z tego czasu (około 60 hektarówJacek Kotus, Natura wielkomiejskich sąsiedztw. Analiza subsąsiedzkich i sąsiedzkich terytorialnych podsystemów społecznych w Poznaniu, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań, 2007, s.156-158, ) dzieli się na sześć części: Kolonia I (1948–1950) ograniczona ulicami: 28 Czerwca 1956 r. (Dzierżyńskiego), Czechosłowacka, Łozowa, Racjonalizatorów. Reprezentuje tendencje funkcjonalistyczne (z wyjątkiem socrealistycznych budynków wzdłuż ul. Racjonalizatorów). Bloki poustawiane są tu równolegle i prostopadle do siebie, bogate są tereny zieleni, istnieje żłobek i przedszkole. Kolonia II (1964–1966) ograniczona ulicami: Czechosłowacka, Łozowa, Kasztanowa, Dębowa. Część kończąca proces budowlany osiedla. W miejsce domkniętej i zwartej terytorialnie struktury zaaranżowano tutaj, w wyniku zmian koncepcyjnych, obszar mieszkaniowy znacznie zagęszczony poustawianymi przede wszystkim równolegle budynkami. Stwarza to uczucie monotonii, powtarzalności i symetrii. Kolonia III (1959–1962) ograniczona ulicami: Łozowa, Kasztanowa, Dębowa, Platanowa.