W sierpniu 1941 roku został dowódcą 51 Samodzielnego Batalionu Czołgów Odwodu Naczelnego Dowództwa, który brał udział w walkach w obronie Leningradu, w październiku 1941 roku został zastępcą, a następnie dowódcą 107 Pułku Czołgów Frontu Leningradzkiego, funkcję tę pełnił do stycznia 1942 roku. 6 stycznia 1942 roku został ciężko ranny i ewakuowany z Leningradu. W okresie od stycznia do maja 1942 roku przebywał w szpitalu.
Po wyjściu ze szpitala, został dowódcą nowo utworzonej 119 Brygady Pancernej Frontu Kalinińskiego, na czele której brał udział w walkach w rejonie Rżewa, w składzie 29 i 30 Armii. W listopadzie 1942 brygada została przeformowana w pułk czołgów, a on został dowódcą 31 Brygady Pancernej w składzie 20 Armii Frontu Zachodniego, która dowodzi w trakcie drugiego kontrnatarcia pod Rżewem. Brygada tą dowodzi do kwietnia 1943 roku.
W kwietniu 1943 roku zostaje dowódcą 8 Brygada Pancernej Gwardii wchodzącą w skład 20 Korpusu Pancernego. Dowodząc tą brygadą brał udział w walkach w składzie Frontu Briańskiego, Południowego i 2 Ukraińskiego. Dowodząc tą brygadą uczestniczył w operacji orłowskiej (12.07-18.08.1943), malitopolskiej (26.09-05.11.1943), korsuńsko-szewczenkowskiej (24.01-17.02.1944), umańsko-botoszańskiej (05.03-17.04.1944).