Brał udział w walkach w Palestynie, Egipcie w Libii i Tobrukiem przynależąc do dywizjonu przeciwpancernego.
Od 14 kwietnia do 16 sierpnia 1942 był uczniem Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Centrum Wyszkolenia Broni i Służb. Szkołę „ukończył z wynikiem pomyślnym”.
Później w bitwie o Monte Cassino w szeregach 3 Karpackiego Pułku Artylerii Przeciwpancernej. Za akcję przetransportowania ciężkich dział na wzgórze nr 324, z którego można było ostrzeliwać pozycje niemieckie oraz wzgórze klasztorne na Monte Cassino, został po wojnie odznaczony orderem Virtuti Militari.
Melchior Wańkowicz poświęcił mu kilka zdań w swojej książce pt. Bitwa o Monte Cassino.
Z Anglii wrócił do Polski w maju 1947 roku w stopniu podporucznika Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.
Mimo powrotu do Polski w maju 1947 roku pozostał związany ze środowiskiem alianckich organizacji kombatanckich. 24 grudnia 1948 roku, decyzją Międzyalianckiej Organizacji Wojskowej „Sfinks” (I.M.O.S.) w Paryżu, został mianowany majorem sił alianckich i powołany do Sztabu Generalnego jako oficer łącznikowy. W późniejszych latach, działając w Z.U.P.R.O.