Niemiecki badacz Erich Gröner nie wspomina w ogóle o niemieckiej służbie tego okrętu przed 1941 rokiem.
Armia Czerwona zdobyła jednostkę 20 grudnia 1918 roku w Tartu; ze względu na zimowe warunki musiała ją jednak pozostawić w mieście w trakcie ewakuacji 14 stycznia 1919 roku.
2 marca 1919 roku jednostka została wcielona do marynarki estońskiej i Dywizjonu Kanonierek Jeziora Pejpus pod nazwą „Tartu”. Jednostka przeszła remont generalny, zamontowano też na niej nowe uzbrojenie. Według jednej wersji były to trzy działa: dwa kalibru 47 milimetrów i jedno kalibru 40 mm i dwa karabiny maszynowe podaje jeszcze inną konfigurację: oprócz 2 karabinów maszynowych miało w nią wchodzić jedno działo kalibru 75 mm i 80 min typu Rybka. Taki zestaw uzbrojenia miał być używany w okresie wojny.; według drugiej zamontowano pojedyncze działa kalibru 57 i 47 mm, które przy kolejnej modyfikacji zastąpiono jednym działem kalibru 40 mm. Kolejny większy remont okręt przeszedł w 1931 roku.