Aleksandr Nikołajewicz Slepkow (ros. Алекса́ндр Никола́евич Слепко́в, ur. 1899 w Riazaniu, zm. 26 maja 1937 w Moskwie) – radziecki dziennikarz i działacz partyjny. Członek frakcji Nikołaja Bucharina w RKP(b)/WKP(b), usunięty z życia politycznego, a następnie policyjnie represjonowany po zwycięstwie Józefa Stalina w walkach frakcyjnych w WKP(b) w 1929/1930.
Życiorys W 1917 kierował grupą komunistyczną, został aresztowany na Łotwie za działalność antypaństwową, w 1918 zwolniony. Od 1919 był członkiem RKP(b), w 1921 ukończył Uniwersytet Komunistyczny im. Jakowa Swierdłowa, a 1924 Instytut Czerwonej Profesury, potem wykładał w Komunistycznym Uniwersytecie, 1924–1928 pracował w gazecie „Prawda” i piśmie „Bolszewik”. Zwolennik Nikołaja Bucharina, należał do grupy tzw. czerwonych profesorów. Był instruktorem odpowiedzialnym i kierownikiem agitacji i propagandy Komitetu Wykonawczego Kominternu (IKKI). Od 1925 redaktor naczelny „Komsomolskiej prawdy”. W 1928 występował przeciwko linii Stalina odejścia od polityki NEPu, popierając Bucharina. W 1928 przeniesiony do Kraju Środkowo-Wołżańskiego jako kierownik wydziału agitacji i propagandy Komitetu Krajowego WKP(b).