Od 1911 w charakterze radcy wyższego sądu krajowego pracował w C. K. Wyższym Sądzie Krajowym we Lwowie, od sierpnia 1914 z tytułem radcy dworu, a u kresu I wojny światowej w styczniu 1918 został mianowany na stanowisko wiceprezydenta tegoż sądu (prezydentem był Adolf Czerwiński). Jednocześnie z grona sędziów był członkiem C. K. Krajowej Komisji Agrarnej we Lwowie (do 1918), a ponadto członkiem C. K. Krajowej Komisji Apelacyjnej dla Wymiaru Krajowych Opłat Szynkowych (co najmniej do 1914). Już podczas pracy w C. K. Wyższym Sądzie Krajowym odznaczał się zdolnościami kodyfikatorskimi.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do służby sądowniczej II Rzeczypospolitej. Pełnił funkcję radcy, prezesa senatu i wiceprezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu. 22 sierpnia 1919 został mianowany przez Naczelnika Państwa członkiem Komisji Kodyfikacyjnej. Pełnił funkcję wiceprezydenta tego gremium. Potem był wiceprezesem KK, a po śmierci pierwszego prezydenta KK Franciszka Fiericha we wrześniu 1928, objął przewodnictwo Komisji. Pracował wtedy nad projektem procedury cywilnej oraz ustawy o ustroju adwokatury. We wcześniejszej pracy w KK udzielał się w zakresie projektowania prawa egzekucyjnego, prawa małżeńskiego, ordynacji adwokackiej.