W różnych muzeach europejskich znajduje się około 40 rogów podobnego wykonania i pochodzenia, zwanych olifantami.

Używanie wykonanych z rogów zwierzęcych, podobnych do rogu instrumentów sygnałowych w średniowiecznej Europie było dokumentowane już od VI wieku. Najstarsze wyobrażenie takiego instrumentu znajduje się na rzeźbie z kości słoniowej na ambonie akwizgrańskiej katedry, a następnie w pochodzącym z połowy VIII wieku Psałterzu z Cantorbery (późniejsze Canterbury). Takie, wykonane z kości słoniowej, cenniejsze egzemplarze, tzw. olifanty, wyrabiano głównie w Bizancjum, ale wydaje się, że w pierwszym rzędzie na rynek zachodnioeuropejski. Według jednej z teorii instrumenty te pierwotnie pochodziły z Azji, a Bizancjum tylko pośredniczyło w handlu, ale żaden dowód tego nie potwierdzaJohn Henry van der Meer (1988.) str. 20.

Bibliografia Sárosi Bálint: Hangszerek a magyar néphagyományban. Budapest: Planétás. . Van der Meer, John Henry. Hangszerek az ókortól napjainkig. Zeneműkiadó (1988).

Bokor József (szerk.). Lehel kürtje, A Pallas nagy lexikona. Arcanum: FolioNET.