Od 1939 należał do WKP(b), od 30 czerwca 1941 był dowódcą 71 pułku kawalerii 48 Dywizji Kawalerii Charkowskiego Okręgu Wojskowego, z którą we wrześniu 1941 przybył na Krym i która w październiku 1941 została rozbita przez Wehrmacht; wówczas Gorodowikow sformował pod Ałusztą oddział partyzancki i został jego dowódcą (miał wówczas stopień podpułkownika), później był dowódcą 1 rejonu partyzanckiego w Krymskiej ASRR. W czerwcu 1942 z powodu ciężkiej choroby został wywieziony z Krymu samolotem, w sierpniu 1942 został zastępcą dowódcy 251 Dywizji Piechoty 20 Armii Frontu Zachodniego, od 9 sierpnia 1942 do 25 lipca 1943 był dowódcą 251 Dywizji Piechoty Frontu Zachodniego w stopniu pułkownika, od 2 sierpnia 1943 do 5 czerwca 1944 dowódca 85 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty Frontu Zachodniego/2 Frontu Nadbałtyckiego, 16 października 1943 awansowany na generała majora.