Marksizm kulturowy – termin polityczny opisujący ideologiczną adaptację klasycznego marksizmu, która przesuwa punkt ciężkości z ekonomicznego konfliktu klasowego na podważanie norm kulturowych i instytucji w społeczeństwach zachodnich. Zakłada on, że tradycyjne wartości, takie jak rodzina, religia i tożsamość narodowa, służą jako mechanizmy opresji analogiczne do wyzysku kapitalistycznego. Wywodząc się z okresu międzywojennego, nurt ten czerpie z teorii krytycznej szkoły frankfurckiej, rozwijanej przez myślicieli takich jak Max Horkheimer, Theodor Adorno i Herbert Marcuse. Połączyli oni psychoanalizę freudowską z marksistowską krytyką, aby uderzyć w kulturę masową, media i psychologię jako miejsca zmian rewolucyjnych, gdy determinizm ekonomiczny nie zdołał wywołać powstania proletariatu w rozwiniętych krajach kapitalistycznych.
Struktura ta opiera się na wcześniejszej koncepcji hegemonii kulturowej Antonia Gramsciego, według której klasy dominujące utrzymują władzę raczej poprzez ideologiczną zgodę niż sam przymus. Postuluje ona stopniowy „długi marsz przez instytucje” – strategię spopularyzowaną przez niemieckiego aktywistę Rudiego Dutschke w latach 60.