Proces tłumaczenia programu na instrukcje asemblera realizowany był w następujących przebiegach: Analiza poprawności zapisu programu na taśmie, tłumaczenie na język pośredni, asemblacja i umieszczenie w pamięci ciągów znaków. Dopasowanie identyfikatorów użytych w programie – każdy unikalny identyfikator reprezentowany był jako liczba z przedziału 512 i 1022. Analiza i sprawdzenie struktury znaków przystankowych i separatorów. Znaki wieloznaczne zamieniane były na unikatowe odpowiedniki w zależności od kontekstu. Na potrzeby kolejnych przejść dodawane były pomocnicze znaki. Deklaracje z początków bloków (instrukcja begin) oraz nagłówków procedur były zbierane, analizowane i wrzucane na stos. Następowało uporządkowanie wywołań procedur. Tworzenie i dystrybucja tablicy symboli dla bloków w programie, alokacja pamięci dla zmiennych. Faza sprawdzania typów dla identyfikatorów i operandów. Konwersja do odwrotnej notacji polskiej. Generowanie instrukcji maszynowych dla wyrażeń.