tablica Levaillanta wraz z komentarzem autora stała się podstawą dla późniejszego opisu Vieillota. Holotyp pochodził z okolic rzeki Olifants (wówczas: Rivière-des-Eléphans). Sawanka długodzioba tworzy nadgatunek z sawanką jasną (S. isabellina).
Podgatunki IOC wyróżnia 7 podgatunków S. rufescens (2025), podobnie jak i autorzy Handbook of the Birds of the World. W 1905 ukazał się opis podgatunku nazwanego S. r. ochrocara; holotypem był osobnik odłowiony w Namibii, na obszarze ówczesnego Damaraland. Nie jest on jednak wydzielany obecnie do rangi osobnego podgatunku, zaś włączany do S. r. flecki. Podgatunek S. r. pallida pierwotnie opisano jako osobny gatunek (Sylviella pallida), podobnie jak i S. r. ansorgei (pod nazwą Sylvietta ansorgei) oraz S. r. flecki (Sylvietta flecki, autor podtrzymywał nadaną przez siebie nazwę w wydanym w 1900 Die Vögel Afrikas). Podgatunek S. r. adelphe został po raz pierwszy wspomniany pod nazwą Sylvietta micrura adelphe. W 1918, 18 lat po pierwszym opisie S. r. flecki, W. L. Sclater i C. Mackworth-Praed wydzielili nowy podgatunek, S. r. transvaalensis;