W 1949 ponownie powróciła do Poznania, gdzie podjęła pracę urzędniczą w Narodowym Banku Polskim. Maturę zdała w liceum dla pracujących (1953). Od 1963 pracowała w szkolnictwie dla dorosłych oraz w szkole podstawowej przy ul. Kanclerskiej w Poznaniu. W 1955 wyszła za mąż za Lecha Trzeciakowskiego, historyka, co spowodowało jej zainteresowanie się historią, zwłaszcza regionalną. Zaczęła gromadzić informacje o życiu codziennym Wielkopolan i Poznaniaków, zwłaszcza w okresie zaboru pruskiego. Zaczęła też publikować artykuły z tego zakresu (np. w Nurcie i Expressie Poznańskim). Wyspecjalizowała się z czasem w tworzeniu indeksów do dzieł naukowych poświęconych dziejom Wielkopolski w okresie zaborów. Jest współautorką z Lechem Trzeciakowskim książki popularnonaukowej W dziewiętnastowiecznym Poznaniu – pierwszego obszernego opracowania o życiu codziennym miasta w XIX wieku. W 1969 przeszła na emeryturęGrażyna Banaszkiewicz, Nagrody Miasta Poznania w dziedzinie kultury i sztuki za rok 1984. Dokończenie, w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/1985, s. 84–85, ISSN 0137-3552..
W 1984 z Lechem Trzeciakowskim otrzymali wspólną Nagrodę Miasta Poznania w dziedzinie kultury i sztukiWydawnictwo Miejskie Posnania, Laureaci nagród m.