Od 1933 do 1934 był w kadrze naukowej Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej. W 1935 został awansowany do stopnia majora. Od 1935 do 1939 sprawował stanowisko dowódcy 7 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej w Poznaniu.

Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej na stanowisku dowódcy 103 dywizjonu półstałego artylerii przeciwlotniczej i grupy artylerii przeciwlotniczej „Wschód", przydzielonych do Obrony Przeciwlotniczej Warszawy. Odniósł rany w obronie Warszawy. Został wzięty przez Niemców do niewoli w obozach XB, XA i VI B Dössel. U kresu wojny odzyskał wolność.

Powrócił do Polski i został oficerem ludowego Wojska Polskiego. Od 1945 do 26 lipca 1946 był dowódcą 88 pułku artylerii przeciwlotniczej. W grudniu 1945 mianowany podpułkownikiem. Został dowódcą artylerii dywizyjnej. Od końca 1947, obejmując stanowisko po gen. bryg. Stanisławie Grochoczyńskim, sprawował funkcję inspektora obrony przeciwlotniczej i równolegle był zastępcą Głównego Inspektora Artylerii. Awansowany do stopnia pułkownika. W 1951 zdegradowany i usunięty z armii, a w 1956 zrehabilitowany i przyjęty do WP.

Zmarł w 1967.